بیماری های مری

با 10 بیماری شایع مری آشنا شوید

 
مری لوله رابطی است بین حلق و معده که غذای جویده‌شده در دهان را به سوی معده که داخل شکم قرار گرفته، هدایت می‌کند. این عضو نقش چندانی در هضم و جذب غذا ندارد ولی سلامت و وجودش مثل همه اعضای بدن ضروری است و اگر دچار بیماری شود، می‌تواند باعث آزار و گاهی هم به خطر انداختن سلامت بیمار ‌شود. بیماری‌های مری شایع هستند و چون مری در قفسه‌سینه قرار دارد و از پشت قلب عبور می‌کند ممکن است درد آن با دردهای قلبی اشتباه گرفته شود ولی بیماران باید به این نکته توجه داشته باشند که دردهای قلبی با فعالیت و حرکت بیمار ایجاد می‌شوند و دردهای مری معمولا با خوردن غذا. از آنجایی که بیماری‌های قلبی اهمیت زیادی دارند و اگر از آنها غفلت شود ممکن است حتی به قیمت از دست رفتن جان بیمار تمام شود، اگر بیمار از درد قفسه‌سینه شکایت می‌کند ابتدا باید از نبود مشکل قلبی در او مطمئن شد، اما شایع‌ترین علت درد قفسه‌سینه همچنان بیماری‌های مری است. بعضی از افراد هم مری حساسی دارند و بدون دلیل در ناحیه مری احساس درد می‌کنند. گاهی درد سینه به دلیل گرفتگی یا انقباض عضلات مری است که در بیماری‌های حرکتی مانند آشالازی و اسپاسم( انقباض) منتشر دیده می‌شود.
در ادامه به فهرستی از مشکلات مری می‌پردازیم:
 

1-ریفلاکس

تعریف: در مری 2 اسفنکتر وجود دارد؛ اسفنکتر بالایی بعد از حلق قرار دارد و هنگام بلعیده شدن غذا باز می‌شود سپس غذا با حرکات دودی به سوی معده می‌رود. قبل از ورود به معده اسفنکتر انتهایی دیگری وجود دارد که آن هم باید باز شود تا غذا داخل معده انتقال پیدا کند. اگر اسفنکتر انتهایی مشکلی داشته باشد، فرد دچار عارضه‌ای به نام ریفلاکس یا برگشت غذا از معده به مری می‌شود.
 
شیوع: این بیماری بسیار شایع است.
علائم: بیماران ریفلاکس را به شکل ترش کردن، سوزش سردل و درد سینه توصیف می‌کنند. بعضی از آنها ممکن است احساس تلخی یا برگشت غذاهای بلعیده‌شده به دهان را بعد از خوردن غذا یا هنگام خم شدن و دراز کشیدن داشته باشند.
 
درمان: ریفلاکس معمولا با نوشیدن آب یا خوردن شربت‌معده تسکین می‌یابد.
 

2-مری بارت

تعریف: در مری بارت مخاط معده در لوله مری رشد می‌کنند. در آندوسکوپی نیز مخاط سفید رنگ مری به رنگ صورتی دیده می‌شود. البته باید از این بافت نمونه گرفت و به آزمایشگاه آسیب‌شناسی فرستاد تا چنین تغییری تایید شود.
 
پیگیری: بیماران دچار مری بارت باید هر 3-2 سال یکبار آندوسکوپی و نمونه‌برداری شوند.
 
درمان: اگر تغییرات سلولی خاصی دیده شد، ناحیه با روش خاصی سوزانده یا برداشته می‌شود. این بیماری اصلا درد ندارد.
 

3-درد مری

تعریف: در قسمت انتهایی مری و زیر مخاط انتهاهای عصبی وجود دارد.
 
علائم: در افرادی که ریفلاکس دارند ممکن است اسید زیر مخاط برود، انتهای عصبی را تحریک کند و بیمار دچار درد شود.
 
 

4-آشالازی

تعریف: آشالازی بیماری‌ای است که بر اثر آن اسفنکتر تحتانی مری هنگام رسیدن غذا به آن باز نمی‌شود.
 
بیماری‌زایی: علت آن صدمه‌ای است که به اعصاب مری وارد می‌شود. این بیماری در اثر ویروس هرپس یا همان تبخال کنار لب ایجاد می‌شود. در بعضی از افراد که استعداد ژنتیکی دارند ویروس به اعصاب مری صدمه می‌زند و باعث بسته ماندن دریچه انتهایی مری می‌شود، ولی به مرور مری گشاد می‌شود و غذا در مری گیر می‌کند.
 
علائم: گیر کردن غذا در این بیماران وقتی با عجله غذا می‌خورند یا عصبی می‌شوند، شدیدتر می‌شود. چنین بیمارانی ترجیح می‌دهند به تنهایی غذا بخورند چون گاهی مجبورند با انگشت غذا را برگردانند. بعضی از بیماران هم دچار بوی بد دهان می‌شوند و حالت نشخوار در اثر برگشت غذا به دهان دارند.
 
درمان: آشالازی باز کردن اسفنکتر با بالون به‌وسیله آندوسکوپی است. البته گاهی جراح با لاپاراسکوپی، عضلات حلقوی مری را برش می‌دهد تا اسفنکتر تحتانی مری کمی شل‌تر شود. البته این کار ممکن است باعث سرفه و حتی برگشت غذا به نای و ریه و ایجاد بیماری‌های ریوی شود.
 

5-شل شدن اسفنکتر تحتانی مری

تعریف: علت شل شدن اسفنکتر تحتانی مری، ممکن است مادرزادی یا همراهی با فتق دیافراگمی باشد. فتق دیافراگمی معمولا بعد از 60 سالگی بروز می‌کند. این وضعیت در واقع یک فرآیند فرسودگی است ولی فتق دیافراگمی در افرادی که ریفلاکس دارند، باعث تشدید علائم می‌شود.
 
علائم خطر: چاقی، افزایش وزن، بارداری، پرخوری، پوشیدن لباس‌های تنگ، دراز کشیدن بلافاصله بعد از خوردن غذا و مصرف بعضی از داروها هم از عوامل شلی دریچه مری هستند.
 
بیماری‌زایی: دریچه مری بعد از ورود غذا به معده چند ثانیه باز و مجددا بسته می‌شود. اسید معده نیز که بالا آمده با بزاقی که از دهان وارد مری شده مخلوط و خنثی می‌شود. البته نیروی جاذبه در حالت نشسته فرد هم باعث خنثی شدن اسید می‌شود. در بیماران دچار ریفلاکس، دریچه مری مدت بیشتری باز می‌ماند و دفعات برگشت غذا بیشتر است.
 
درمان دارویی: درمان بیماران اصلاح رژیم غذایی و مصرف داروست. بیماران باید از مصرف غذاهای ترش، تند، غذاهای چرب، سرخ‌کره و پرحجم، استعمال الکل و سیگار، آب پرتقال، چای پررنگ، نوشابه‌های گازدار و قهوه خودداری کنند. همچنین 3 ساعت قبل از خواب غذا میل کنند و بلافاصله بعد از غذا دراز نکشند. برای بیماران داروهای مهارکننده اسید معده مانند امپرازول، پنتاپرازول و... تجویز می‌شود. مدت مصرف داروها طولانی است و دوز داروها باید به‌تدریج و با نظر پزشک کاهش یابد. بیماران باید از تخت‌های مخصوص که از کمر به بالا خم می‌شود استفاده کنند تا هنگام خواب سر و تنه در زاویه بالاتری قرار گیرد. به عبارتی، به اندازه 2 آجر بالاتر از تنه.
بیمارانی که درمان دارویی برایشان بی‌تاثیر است، بیشتر از 50 سال سن دارند یا از شروع علائمشان بیش از 5 تا 10 سال می‌گذرد، آندوسکوپی برایشان توصیه می‌شود.
 
پیش‌آگهی: ممکن است درصد کمی از بیماران دچار تغییرات مخاطی به نام مری بارت در مری شوند. این ضایعات می‌توانند به سمت ضایعات پیش‌سرطانی پیش بروند. (احتمال بسیار اندک است و بیماران نباید از این بابت زیاد نگران باشند.)
 

6-دشواری بلع

تعریف: ممکن است در اثر بدخیمی باشد، وقتی قطر مری به کمتر از 13 میلی‌متر برسد فرد در بلعیدن غذا مشکل پیدا کرده یا در اصطلاح غذا در مری‌اش گیر می‌کند. مشکل در بلع ممکن است دلایل زیادی داشته باشد.
 
علل: علت‌هایی مانند بیماری‌های حرکتی مری، زخم مری و تنگی مری در اثر مواد سوزاننده در گذشته مطرح است اما به جز علل گفته‌شده حتما باید به سرطان مری که باعث اختلال در بلع می‌شود هم توجه داشته باشیم. سرطان مری با توده‌ای در قسمت میانی مری مشخص می‌شود. متاسفانه هیچ علامتی هم ندارد و وقتی علامت پیدا می‌کند که فرد دچار مشکل در بلع می‌شود و بیماری پیشروی کرده است.
 
عوامل خطرساز: این سرطان در افراد سیگاری و الکلی بعد از 60-50 سالگی شیوع بیشتری دارد ولی نقاطی از ایران مانند ساحل دریای خزر، بندر ترکمن و شمال شرق از مناطقی هستند که سرطان مری در جمعیت آنها شایع‌تر است. این افراد هم زمینه ژنتیکی دارند و هم از مواد غذایی‌ای استفاده می‌کنند که سرطان‌زاست.
 
بیماری‌زایی: ماده سرطان‌زایی به نام استالدیید در برنامه غذایی مردم این مناطق به وفور وجود دارد. این ماده در اثر متابولیسم الکل ایجاد می‌شود. استالدیید علاوه بر الکل و سیگار، در میوه‌های نرم و شل یا زیادی رسیده که خیلی هم شیرین هستند، غذاهای مانده و خوب محافظت‌نشده، غذاهایی که روی زغال یا اجاق طبخ می‌شوند مانند گوشت و کباب زغالی یا سیاه‌شده و نان‌هایی که منبع حرارتی‌شان زغال چوب و گازوئیل است و مستقیما خمیر نان روی آن قرار می‌گیرد(بهترین پخت نان استفاده از حرارت الکتریکی و برقی یا نان ماشینی است) وجود دارد. البته با چند بار مصرف این غذاها اتفاقی برای فرد نمی‌افتد ولی اگر فردی عادت به مصرف چنین غذاهایی به مدت طولانی یعنی ده‌ها سال.
 
عوامل خطرساز: زمینه ژنتیکی مناسبی هم داشته باشد، احتمال ابتلا به سرطان مری در او بالا می‌رود. گاهی گفته می‌شود غذاهای داغ باعث سرطان مری می‌شوند که این گفته تا حدودی درست است. البته رابطه ضعیفی بین این 2 مورد وجود دارد. بهداشت ضعیف دهان و دندان نیز باعث می‌شود باکتری‌های داخل دهان مواد استالدییدی و سرطان‌زا ایجاد کند. مصرف مداوم انواع سبزی و میوه‌های تازه باعث محافظت از مری می‌شود.
 
درمان: بیشتر بیمارانی که به سرطان مری مبتلا هستند در مراحل پیشرفته بیماری مراجعه می‌کنند و شاید جراحی زیاد مفید نباشد. در این شرایط پزشکان سعی می‌کنند با رادیوتراپی و شیمی‌درمانی بیمار را زنده نگه دارند ولی درمان قطعی معمولا امکان‌پذیر نیست. به همین دلیل در افرادی که زمینه ژنتیکی سرطان مری دارند یا در مناطقی که سرطان مری در آن شایع است، زندگی ‌می‌کنند از روش تشخیصی زودهنگام برای یافتن سلول‌های سرطانی در مری به نام آندوسکوپی استفاده می‌کنند.
 
غربالگری: در شمال ایران، بندر ترکمن و گرگان، مشکین‌شهر و استان اردبیل از سال‌های قبل افرادی که احتمال بروز این نوع سرطان در آنها بالاست از سنین 50-40 سال به بالا آموزش می‌بینند تا خودشان برای آندوسکوپی مراجعه کنند.
 

7-اسپاسم منتشر

تعریف: در بیماری اسپاسم منتشر مری، حرکات دودی ضعیف و منظم طبیعی از بین می‌رود و مری دچار انقباض‌های بسیار قوی و طولانی می‌شود.
بیماری‌زایی: انقباض مری باعث می‌شود غذا نتواند حرکت کند و یک جا ثابت بماند.
 
علائم: این بیماران هم درد شدید قفسه‌سینه دارند و غذا در مری آنها گیر می‌کند. این درد نیز معمولا با درد قلبی اشتباه گرفته می‌شود.
 

8-التهاب مری

تعریف: ازوفاژیت یا التهاب مری معمولا در اثر ریفلاکس یا برگشت اسید مری ایجاد می‌شود ولی به‌ندرت بیماری‌های قارچی مانند برفک دهان و مونیلیا هم ممکن است مری را گرفتار و التهاب ایجاد کنند.
 
عوامل خطرساز: بیمارانی که سیستم ایمنی ضعیفی دارند مانند مبتلایان به ایدز و بیمارانی که شیمی‌درمانی می‌شوند یا افرادی که به سیتومگالو ویروس و هرپس مبتلا هستند هم ممکن است دچار التهاب مری شوند. التهاب مری باعث بلع دردناک و گیر کردن غذا می‌شود.
 
تشخیص: بیماران باید آندوسکوپی شوند و نمونه‌برداری انجام شود تا با مشخص شدن علت التهاب درمان دقیقی انجام شود.
 

9-صدا در مری

تعریف: بعضی از بیماران احساس می‌کنند مری صدا می‌دهد.
 
علل: این صداها ممکن است به دلیل ریفلاکس هوا باشد. گاهی هم تیک عصبی است که بیمار به طور ناخودآگاه غذا را به طرف بالا هدایت می‌کند.
درمان: این حالت اصلا خطرناک نیست و به درمان هم نیاز ندارد.
 

10-تنگی مری

تعریف: گاهی بیماری‌های بدخیم، ریفلاکس شدید و طولانی، تماس مواد سوزاننده با دیواره مری در گذشته یا صدماتی که با مصرف بعضی از قرص‌ها به مری وارد شده‌است.
 
علائم: تنگی مری و گیر کردن غذا در حدی می‌شود که بیمار به هیچ‌وجه نمی‌تواند غذا را بالا بیاورد یا قورت بدهد و احساس خفگی می‌کند.
 
درمان: این مورد یک اورژانس پزشکی است و پزشک باید لقمه را از طریق آندوسکوپی خارج یا داخل معده هدایت کند./

غده ی پاراتیروئید

اختلالات (کم کاری و پرکاری) غده پاراتیروئید

غده‌های پاراتیروئید نزدیک غده‌های تیروئید در گردن قرار دارند. غده‌های پاراتیروئید (صورتی روشن) هورمون تیرویید تولید می‌کنندکه این هورمون سطح کلیسم موجود در خون را کنترل می‌کند.

43

غده‌های پاراتیروئید کدامند و چه کارهایی انجام می‌دهند؟


غده‌های پاراتیروئید چهار غده‌ی ریز هستند (واقع در گردن) که سطح کلسیم بدن را کنترل می‌کنند. هر غده تقریباً به اندازه یک دانه برنج است. این غده‌ها هورمونی به نام هورمون پاراتیروئید(PTH) تولید می‌کنند که این هورمون با روش‌های زیر سطح کلسیم خون را بالا می‌برد:

  • تقسیم بندی استخوان ( که بخش اعظم کلسیم بدن در آن ذخیره می‌شود) و تحریک برای رهاسازی کلسیم
  • افزایش توانایی بدن برای جذب کلسیم از غذا
  • افزایش توانایی کلیه برای نگهداری کلسیم که به صورتی دیگر در ادرار از دست خواهد رفت.

غده‌های نرمال پاراتیروئید مانند ترموستات خانه‌یتان کار می‌کنند تا سطح کلسیم خون را در یک محدوده کنترل شده بسیار فشرده حفظ کنند. هنگامی که سطح کلسیم خون بیش از حد پایین باشد، هورمون پاراتیروئید رها می‌شود تا سطح کلسیم را به وضعیت نرمال برگرداند. هنگامی که سطح کلسیم نرمال باشد یا کمی از حد معمول بالاتر رود، غده‌های نرمال پاراتیروئید رهاسازی هورمون پاراتیروئید را متوقف خواهند کرد. توازن مناسب کلسیم برای عملکرد نرمال قلب،سیستم عصبی ، کلیه‌ها و نیز استخوان ها تعیین کننده است.

غده‌های پاراتیروئید در کجا قرار دارند؟


غده‌های پاراتیروئید معمولاً پشت غده تیروئید در گردن واقع شده‌اند، هر چند استثناهایی هم وجود دارد. در حالی که نوزاد در حال شکل‌گیری در رحم مادر است، چهار غده پاراتیرئید از ناحیه سر به طرف پایین گردن حرکت کرده و معمولاً به نزدیک غده تیروئید منتهی می‌شوند. با این حال، ممکن است غده‌های پاراتیروئید همیشه این مسیر را طی نکنند و به محل های دیگری در گردن یا سینه به نام محل های اکتوپیک (نابجا) منتهی شوند.

چه مشکلاتی می‌تواند برای غده‌های پاراتیروئید به وجود آید؟


گاهی اوقات ممکن است غده‌های پاراتیروئید بیش از حد نیاز هورمون پاراتیروئید تولید کنند. در این حالت، بیماران سطح کلسیم خون بسیار بالایی (هایپرکلسمی) را بروز می‌دهند که به نوبه خود می‌تواند احساس ناخوشایندکلی برای آن‌ها ایجاد کند.شایع‌ترین حالتی که این مشکل را بوجود می‌آورد پرکاری پاراتیروئید اولیه نام دارد.

اگر سطح بالای هورمون پاراتیروئید به مدت طولانی مخفی بماند، در آن صورت می‌تواند باعث از دست رفتن کلسیم از استخوان‌ها به خون و سپس به ادرار شود. این مشکل درنهایت می‌تواند باعث لاغری و اسفنجی شدن استخوان‌ها (استئوپروز یا همان پوکی استخوان) شود. مقدار بیش از حد کلسیم در ادرار هم چنین می‌تواند باعث تشکیل سنگ‌کلسیم در کلیه شود.

هر از گاهی، غده‌های پاراتیروئید به اندازه کافی هورمون پاراتیروئید تولید نمی‌کنند که به کاهش سطح کلسیم خون (هیپوکلسمی) منجر می‌شود. این وضعیت کم کاری پاراتیروئید نام دارد. با کنترل رژیم غذایی در کم کاری تیروئید تا حدی می توان آن را کنترل کرد.

پرکاری پاراتیروئید اولیه(PHP) چیست؟


پرکاری پاراتیروئید اولیه (PHP) بیماری است که در آن یک یا چند غده پرکار پاراتیروئید همیشه هورمون پاراتیروئید (PTH) را بیش از حد نیاز تولید می‌کند. در این بیماری، ترموستات کنترل کننده کلسیم همیشه بالاست که این به خارج شدن کلسیم از استخوان‌ها (که به تضعیف استخوان ها یا پوکی استخوان منجر می‌شود) و دستگاه گوارش و قرار گرفتن در جریان خون می‌انجامد و سطح کلسیم خون را نیز افزایش می‌دهد. از آن جایی که خون بوسیله‌ی کلیه‌ها پاکسازی (تصفیه) می‌شود، در نتیجه کلیه‌ها در معرض دریافت سطح بالای کلسیم قرار می‌گیرند که می‌تواند به سنگ‌های کلیوی، آسیب کلیه و مشکلات دیگر منجر گردد. شیوع این بیماری با افزایش سن افراد بیشتر می‌شود و در اکثر مواقع پس از ۴۵ سالگی با میانگین سنی ۶۵ سال رخ می‌دهد. پرکاری پاراتیروئید اولیه شایع‌ترین علت بالا بودن غیرنرمال سطح کلسیم خون محسوب می‌شود.

احتمال اینکه پرکاری پاراتیروئید اولیه، سرطان پاراتیروئید باشد چقدر است؟


سرطان پاراتیروئید بسیار نادر است (تقریباً ۱ در ۲ میلیون نفر). موارد ابتلا به سرطان پاراتیروئید کمتر از ۱ درصد تعداد کل بیماران دارای پرکاری پاراتیروئید اولیه را تشکیل می‌دهد. بیماران مبتلا به سرطان پاراتیروئید نوعاً سطح کلسیم بسیار بالا (بیشتر از ۱۳ تا ۱۴ mg/dl) و سطح PTH بسیار بالا (بیشتر از پنج برابر حد بالای نرمال، معمولاً ۳۰۰pg/ml  یا بیشتر) دارند.

عوامل خطر بیماری پاراتیروئید کدامند؟


زنان

زنان دوبرابر بیشتر از مردان احتمال ابتلا به پرکاری پاراتیروئید اولیه دارند. میانگین سنی هنگام شناسایی این بیماری حدود ۶۵ سال است (و اکثر بیماران بالای ۴۵ سال هستند).

پرتو درمانی به سر، گردن، یا سینه

همانطور که در پرتودرمانی می‌توان مشاهده کرد، قرار گرفتن در معرض پرتو یونیزه کننده عامل خطری برای ابتلا به پرکاری پاراتیروئید اولیه به شمار می‌رود. دوزهای پرتوافکنی که باعث ایجاد پرکاری پاراتیروئید می‌شود، بسیار بالاتر از دوزهایی است که معمولاً در زندگی روزمره یا با پرتوهای عادی ایکس  با آن مواجه می‌شویم. بیماران مبتلا به پرکاری پاراتیروئید ایجاد شده در اثر پرتوافکنی ممکن است به خاطر وضعیت درمانی دیگری نظیر لنفوم یا سرطان پستان تحت پرتوافکنی به گردن، سینه، یا سر قرار بگیرند. سایر بیماران نیز ممکن است در معرض رادیواکتیو یا یک فاجعه اتمی قرا بگیرند. دوزهای پرتوافکنی مرتبط با پرتوهای ایکس، اسکن‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌های CAT و استفاده از وسایلی نظیر تلفن همراه، اجاق مایکروویو و . . . برای ایجاد بیماری پاراتیروئید بسیار پایین است.

استفاده از لیتیوم

استفاده از لیتیوم، داروی بکار رفته برای درمان اختلال دوقطبی (که اختلال افسردگی  - شیدایی نیز شناخته می‌شود) می تواند احتمال ابتلا به بیماری پاراتیروئید را افزایش دهد.

تشخیص پرکاری پاراتیروئید


در شرایط معمولی، سطح نرمال کلسیم با سطح نرمال هورمون پاراتیروئید مرتبط خواهد بود. علاوه بر این در چنین شرایطی، سطح پایین سرم کلسیم با سطح بالای هورمون پاراتیروئید، و سطح بالای کلسیم با سطح پایین هورمون پاراتیروئید مرتبط خواهد بود. این‌ها تمام راه‌های مناسبی هستند که در آن‌ها یک غده پاراتیروئید با کلسیم درحال گردش در خون واکنش می‌دهد و در عین حال سعی می‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌کنند کلیسم را در محدوده نسبتاً نرمال تنظیم کنند.

 تشخیص پرکاری پاراتیروئید کار نسبتاً ساده‌ای است زیرا غده‌های پاراتیروئید در مقابل بالا بودن سرم کلسیم، مقدار بسیار زیادی هورمون پاراتیروئید تولید خواهند کرد که اندازه‌گیری آن ساده و آسان است.

اندازه‌گیری میزان کلسیم موجود در ادرار طی یک دوره زمانی ۲۴ساعته روش دیگر تأیید تشخیص پرکاری پاراتیروئید است. اگر کلیه‌ها به طور نرمال در حال کار باشند، در آن صورت در اقدامی که به منظور رهاسازی بدن از کلسیم انجام می‌شود بیشتر این کلسیم را تصفیه خواهند کرد که در نهایت به افزایش غیرعادی میزان کلسیم در ادرار منجر می‌شود. با این وجود، اندازه‌گیری میزان کلسیم ادرار یک معیار سنجش غیرمستقیم فعالیت پاراتیروئید به شمار می‌رود و تنها حدود ۲۵ تا ۴۰ درصد مواقع صحیح است. صحیح‌ترین و دقیق‌ترین شیوه‌ی تشخیص پرکاری پاراتیروئید اولیه از طریق نشان دادن سطح بالای هورمون پاراتیروئید در مقابل با کلسیم بالای خونابه صورت می‌گیرد.

راه‌حل‌های درمان پرکاری پاراتیروئید اولیه


دو گزینه برای بیماران مبتلا به پرکاری پاراتیروئید موجود است، یکی این است که اصلاً  اقدامی انجام ندهند یا این که اجازه دهند غده معیوب پاراتیروئید (یا در موارد نادر، بیش از یک غده معیوب پاراتیروئید) را با جراحی بردارند. برخی از پزشکان درصورت خفیف بودن پرکاری پاراتیروئید اولیه عمل جراحی پاراتیروئید را برای بیماران‌شان تجویز نمی‌کنند.

بیشتر این سبک مدیریتی ریشه در این  امر دارد که جراحی معمول پاراتیروئید در گذشته به استفاده از بیهوشی عمومی نیاز داشته و یک عمل تخصصی بوده است. با این همه مهم است بدانیم که بیماری پاراتیروئید بدتر خواهد شد و به خودی خود از بین نخواهد رفت. به یاد داشته باشید، علت ایجاد این بیماری توموری است که از یکی از غده های پاراتیروئید رشد کرده است. انتظار فقط امکان بزرگتر شدن تومور پاراتیروئید را فراهم خواهد کرد.

سن شما نیز نباید دلیلی باشد که از جراحی صرفنظر کنید. تکنیک‌های جدید پاراتیروئیدکتومی با حداقل پیش روندگی روی بیماران با سنین بالا اجرا شده است. در این روش که از بیهوشی موضعی استفاده می‌شود بیماران ظرف چند ساعت به خانه فرستاده می‌شوند.

آیا می‌توان از داروهای پوکی استخوان به جای جراحی استفاده کرد؟


برخی از پزشکان استفاده از داروهای پوکی استخوان را آغاز کرده اند تا به جای ارجاع بیمار به جراحی، کلسیم استخوان  او را افزایش دهند. داروهای پوکی استخوان جایگزینی برای برداشتن یک غده پرکار تیروئید به شمار نمی‌رود. این داروها با مکانیسم متفاوتی نسبت به تولید بیش از حد هورمون پاراتیروئید عمل می‌کنند.

پس از این که پاراتیروئید مزاحم برداشته می‌شود، داروهای پوکی استخوان می‌تواند در ایجاد تراکم استخوان و جایگزینی کلسیم برداشته شده بوسیله‌ی هورمون پاراتیروئید نقش داشته باشد. بسیاری از پزشکان از این راهبرد برای بیمارانی استفاده می‌کنند که میزان کاهش تراکم استخوانی آن‌ها پس از عمل موفقیت‌آمیز برای برداشتن پاراتیروئید پرکار ثبت شده است. با این وجود از این داروها نباید به عنوان جایگزینی برای رفع مشکل واقعی موجود که تومور غده پاراتیروئید نام دارد استفاده نمود. درمجموع می‌توان گفت که داروهای پوکی استخوان روی بیماران مبتلا به پرکاری پاراتیروئید عمل نمی‌کند. استخوان‌ها و پوکی استخوان مدام بدتر خواهند شد. این داروها در بیماران دارای تومور پاراتیروئید تا زمانی که تومور برداشته نشود اثر نمی‌کند.

مکانسیم انقباض ماهیچه



   

مقدمه

تقریبا 40 درصد بدن را عضله اسکلتی و تقریبا 10 درصد را عضله صاف و عضله قلبی تشکیل می‌دهد. بسیاری از اصول انقباض برای تمام انواع مختلف عضلات صدق می‌کند. فیبرهای عضله صاف معمولا 2 تا 5 میکرومتر قطر داشته و فقط 20 تا 500 میکرون طول دارند. در حالی که فیبرهای عضلات اسکلتی قطری تا 20 برابر داشته و طولشان تا چندین هزار برابر می‌رسد.



تصویر

فیبر عضله اسکلتی

کلیه عضلات اسکلتی از فیبرهای متعددی با قطر بین 10 تا 80 میکرومتر ساخته شده‌اند. در بیشتر عضلات فیبرها در سراسر طول عضله گسترش می‌یابد و به استثنای حدود 2 درصد فیبرها هر فیبر از یک انتهای عصبی عصب می‌گیرد که درنزدیکی وسط فیبر قرار گرفتهاست. سارکولم غشای سلولی فیبر عضلانی است. هر فیبر عضلانی محتوی صدها تا هزارها میوفیبریل است.

هر میوفیبریل از 1500 فیلامان میوزین و 3000 فیلامان اکتین ساخته شده است که در کنار یکدیگر قرار گرفته‌اند و موکلولهای پروتئینی بزرگی هستند که مسئول انقباض عضله هستند. فیلامانهای اکتین و میوزین تا حدودی در لای یکدیگر فرو رفته‌اند و به این ترتیب موجب می‌شوند که میوفیبریلها دارای نوارهای تیره و روشن متناوب باشند.

مکانیسم عمومی انقباض عضلانی

شروع و انجام انقباض عضلانی به صورت مراحل پشت سر هم زیر است.
  • یک پتانسیل عمل در طول یک عصب حرکتی به انتهاهای آن بر روی فیبرهای عضله سیر می‌کند.

  • عصب در انتهای خود مقدار اندکی از ماده میانجی عصبی استیل کولین ترشح می‌کند.

  • استیل کولین بر روی یک ناحیه موضعی از غشای فیبر عضلانی عمل کرده و کانالهای متعدد دریچه‌دار حساس استیل کولین در مولکولهای پروتئینی موجود در غشای فیبر عضلانی را باز می‌کند.

  • باز شدن کانالهای استیل کولینی به مقادیر زیاد یون سدیم اجازه می‌دهد که در محل ترمینال عصبی به داخل غشای فیبر عضلانی جریان یابد. این امر موجب بروز یک پتانسیل عمل در فیبر عضلانی می‌شود.

  • پتانسیل عمل در طول غشای فیبر عضلانی سیر می‌کند درست به صورتی که پتانسیل عمل در طول غشاهای عصبی سیر می‌کند.

  • پتانسیل عمل فیبر عضلانی را دپولاریزه کرده و نیز بطور عمقی در داخل فیبر عضلانی سیر کرده و در آنجا موجب می‌شود که رتیکولوم آندوپلاسمیک مقادیر زیادی یون های کلسیم را که در داخل رتیکولوم انبار شده بود به داخل میوفیبریلها آزاد کند.

  • یونهای کلسیم نیروهای جاذبه‌ای بین فیلامانهای اکتین و میوزین ایجاد می‌کنند و موجب لغزیدن آنهابر روی هم می‌شود که همان روند انقباض است.

  • بعد از جزئی ثانیه ، یونهای کلسیم مجددا به داخل رتیکولوم سارکوپلاسمیک تلمبه زده می‌شود و در آنجا به حالت انبار شده باقی می‌مانند تا یک پتانسیل عمل جدید از راه برسد. این حذف یونهای کلسیم از میوفیبریلها موجب قطع انقباض عضلانی می‌شود.



تصویر

انقباض عضله صاف

عضله صاف محتوی فیلامانهای اکتین و میوزین است و مشخصات شیمیایی آنها مشابه فیلامانهای عضله اسکلتی است. واکنش این فیلامانها شبیه عضله اسکلتی است. علاوه بر آن ، روند انقباضی توسط یونهای کلسیم فعال می‌شود و آدنوزین تری فسفات به آدنوزین دی فسفات تجزیه می‌شود تا انرژی مورد نیاز انقباض تامین شود. از طرف دیگر اختلافات عمده‌ای در سازمان بندی فیزیکی عضله صاف و عضله اسکلتی و نیز اختلافاتی در سایر جنبه‌های عمل عضله صاف از قبیل مزدوج شدن اکسیتاسیون و انقباض ، کنترل روند انقباضی توسط یونهای کلسیم ، مدت انقباض و مقدار انرژی مورد نیاز انقباضی وجود دارد.

انقباض عضله قلب

قلب از سه نوع عضله قلبی ساخته شده است: عضله دهلیزی ، عضله بطنی و فیبرهای عضلانی تخصص عمل یافته تحریکی و هدایتی. انواع دهلیزی و بطنی عضله قلب به همان روش عضله اسکلتی منقبض می‌شوند به استثنای اینکه مدت انقباض بسیار طولانی‌تر است. از طرف دیگر فیبرهای تخصص یافته تحریکی و هدایتی فقط بطور ضعیف منقبض می‌شوند زیرا محتوی فیبرهای انقباضی معدودی هستند.



تصویر

منابع انرژی برای انقباض عضلانی

انقباض عضلانی بستگی به انرژی حاصل از آدنوزین تری فسفات دارد که در این جریان آدنوزین تری فسفات به آدنوزین دی فسفات تجزیه شده و انرژی آزاد می‌شود. برای احیا دوباره این ماده باید منابع دیگری هم وجود داشته باشد. اولین منبع انرژی که برای تشکیل مجدد آدنوزین تری فسفات مورد استفاده قرار میگیرد ماده فسفوکراتین است. منبع مهم دیگر گلیکوژن است. منبع نهایی انرژی متابولیسم اکسیداتیو است. این به معنی ترکیب شدن اکسیژن با مواد غذایی مختلف سلولی برای تشکیل آدنوزین تری فسفات است. بیش از 95 درصد تمام انرژی مصرف شده توسط عضلات از این راه تامین می‌شود.

جمود نعشی

چندین ساعت بعد از مرگ عضلات بدن دچار یک حالت کنتراکتور موسوم به جمود نعشی می‌شوند. یعنی عضلات حتی بدون پتانسیلهای عمل منقبض و سخت می‌شوند. این سختی ناشی از فقدان کامل آدنوزین تری فسفات است که برای جدا کردن پلهای عرضی از فیلامانهای اکتین و میوزین در جریان روند رفع انقباض یا شل شدن عضله مورد نیاز است. عضلات در حالت جمود باقی می‌مانند تا اینکه پروتئینهای عضله منهدم شوند که معمولا در نتیجه اتولیز ناشی از آنزیمهایی بوجود می‌آید که حدود 15 تا 25 ساعت بعد ازلیزوزوم ها آزاد می‌شوند و این روند در دماهای بالاتر بطور سریعتری اتفاق می‌افتد.

ماهیچه تنها با تحریک شدن منقبض می شود.  ماهیچه مخطط، بر خلاف ماهیچه صاف و ماهیچه قلبی، نمی تواند به طور خودکار منقبض شود. راه طبیعی تحریک ماهیچه امواج عصبی است که از طریق اعصاب می آید. ماهیچه را هم به وسیله جریان الکتریسته و هم به شیوه های دیگر می توان تحریک کرد. اگر از رسیدن امواج عصبی به ماهیچه جلوگیری کنیم، دیگر منقبض نخواهد شد. بنابراین، برای انقباض ماهیچه باید عصب سالم وجود داشته باشد. به عنوان مثال در بیماری خطرناک فلج اطفال ، که یک بیماری ویروسی است، اعصاب حرکتی فلج می شود، ولی اعصاب حسی سالم باقی می ماند. در نتیجه ماهیچه فلج شده حس دارد، اما حرکت نمی کند. این بیماری درمان ندارد و کسی که به آن مبتلا شود معمولاً برای همه عمر فلج باقی می ماند و تنها راه مبارزه با آن پیشگیری به وسیله واکسیناسیون است. واکسن فلج اطفال به صورت قطره خوراکی است.

مهمترین انواع انقباض ماهیچه


فردی که در حال استراحت است، ماهیچه هایش کاملاً شل نیستند، بلکه انقباض حقیقی دارند. در یک ماهیچه، در هر لحظه تعدادی از رشته های ماهیچه ای در حال انقباض هستند؛ سپس این رشته ها به حالت عادی بر می گردند و رشته های دیگری منقبض می شوند.
این انقباض خفیف سبب می شود که انسان بتواند در حالت نشسته، ایستاده، و حالتهای دیگر وضعیت خود را حفظ کند. حال در افرادی که خوابیده و یا مرده اند این انقباض خفیف از بین می رود و در نتیجه، این اشخاص نمی توانند بنشینند و یا بایستند.
ب. در نوع دیگری از انقباض ماهیچه ای، ماهیچه کوتاه می شود، اما سفت نمی شود. مثلاً، زمانی که راه می روید، ماهیچه های مختلفی که مربوط به راه رفتن هستند، منقبض می شوند و اگر به آنها دست بزنید، در می یابند که سفت تر از ماهیچه های دیگر نشده اند.
ج. نوع دیگری از انقباص ماهیچه ای سفت شدن ماهیچه بدون کوتاه تر شدن آن است، اگر یک دست خود را روی دیوار بگذارید و فشار دهید و با دست دیگر ماهیچه های آن را لمس کنید، حس می کنید ماهیچه ها سفت شده اند. حال هر چه بیشتر دست خود را به دیوار فشار دهید، ماهیچه هایش سفت تر می شوند؛ ولی در تمام مدت، طول این ماهیچه ها ثابت می ماند.
د. پرش ماهیچه ای: پرش ماهیچه ای عبارت است از انقباض سریع و کوتاه مدت ماهیچه، پرش ماهیچه ای در مقابل یک تحریک منفرد، یعنی تحریکی که ادامه نداشته باشد، اتفاق می افتد و وقتی ماهیچه تحریک می شود، عمل انقباض فوراً صورت نمی گیرد، بلکه لحظه ای می گذرد و سپس انقباض شروع می شود و به حداکثر خود می رسد و دوباره به حالت اول باز می گردد. مجموع این سه مرحله یعنی تحریک ماهیچه، عمل انقباض و بازگشت به حالت اول تنها یک دهم ثانیه طول می کشد.
هـ . انقباض کزازی: وقتی تحریکات متوالی سریع، مثلاً 30 تحریک در ثانیه، به ماهیچه وارد می شود، ماهیچه در یک حالت توالی انقباض دائمی قرار می گیرد که آن را انقباض کزازی می نامند. در بیماری کزاز، که عامل آن نوعی باکتری است، تمام ماهیچه های مخطط به حالت انقباض دائمی، یعنی انقباض کزازی، در می آیند. بیشتر این بیماران درمان نمی شوند و آنها که زنده می مانند، پس از یکی دو ماه تحمل درد و رنج، خوب می شوند. شدن انقباضها در این بیماری به حدی است که اگر سر بیمار را روی یک صندلی و پای او را روی صندلی دیگر بگذارند، مانند تکه ای چوب باقی می ماند و حتی اگر فردی روی شکم بیمار بایستد، پشتش خم نمی شود. در اثر همین انقباضهای شدید ممکن است مهره های شت بیمار بشکند. راه پیشگیری این بیماری تزریق واکسن ضد کزاز است.
و. پدیده پلکانی: در صورتی که ماهیچه را به فاصله های کوتاه و متوالی تحریک کنیم، قدرت انقباضی آن بیشتر می شود؛ به عبارت دیگر، اگر تحریک شدت ثابتی داشته باشد، ماهیچه با قدرت بیشتری منقبض می شود.


عکس پیدا نشد


ماهیچه با شدتهای مختلف منقبض می شود. رشته ماهیچه ای تابع قانون همه یا هیچ است، یعنی با تحریک خفیف اصلاً منقبض نمی شود و با تحریک شدید به طور کامل منقبض می شود، به طوری که اگر شدت تحریک را بیشتر کنیم، انقباض آن شدیدتر نخواهد شد. این قانون شامل ماهیچه نمی شود؛ چرا که در آن صورت زندگی ما انسانها شکل دیگر پیدا می کرد. به عنوان مثال اگر شما می خواستید خواهر کوچکتر خود را نوازش کنید، به جای آنکه دستتان را جلو ببرید و آهسته او را نوازش کنید، سیلی بسیار محکمی به او می زدید. علت اینکه ماهیچه می تواند با شدتهای مختلف منقبض شود، این است که همه رشته های ماهیچه ای آن منقبض نمی شود، بلکه بر حسب نیاز ماهیچه فقط تعدادی از رشته های آن منقبض می شود. در صورتی که انقباض خفیف باشد، تعداد بسیار کمی از رشته های ماهیچه ای و اگر شدید باشد، تعداد زیادی از آنها منقبض می شوند.
قدرت انقباضی ماهیچه نسبت مستقیم با مقدار غذا و اکسیژنی دارد که در اختیارش قرار می گیرد. در صورتی که غذا و اکسیژن کافی در اختیار ماهیچه قرار بگیرد قدرت انقباضی آن زیاد، و در غیر این صورت قدرت انقباضی ماهیچه کم خواهد شد؛ از این رو هنگام گرسنگی و نیز زمانی که اکسیژن محیط به حد کافی نباشد، قدرت ماهیچه ای شما کم می شود.

ماهیچه ها باعث حرکت می شوند: هر ماهیچه ای معمولاً به دو استخوان چسبیده است. وقتی ماهیچه منقبض می شود، یکی از استخوانها را حرکت می دهد. حرکت استخوان روی مفصل مثل حرکت یک اهرم روی تکیه گاه آن است.
ماهیچه هایی که استخوانی را حرکت می دهند، معمولاً روی آن قرار ندارند، بلکه قسمت اعظم ماهیچه روی استخوان مجاور آن چسبیده است و فقط انتهای زردپی آن به استخوانی که حرکت می دهد متصل است. بنابراین ماهیچه هایی که انگشتان و دست را حرکت می دهند در ساعد هستند، ماهیچه هایی که ساعد را حرکت می دهند در بازو، و آنها که بازو را حرکت می دهند، در شانه قرار دارند.

منشاء انرژی انقباضی ماهیچه


زواید عرضی هر رشته ضخیم به طرف شش رشته باریک می روند، ولی به آنها متصل نمی شوند. با رسیدن دستور انقباض، این زواید عرضی به رشته های باریک می چسبند و آنها را به طرف مرکز رشته ماهیچه ای می لغزانند.
همان طور که می دانید برای انجام هر کاری، انرژی لازم است. انرژی لازم برای انقباض ماهیچه از سوختن غذا در ماهیچه به دست می آید، به عبارت دیگر، مواد غذایی با اکسیژن ترکیب شده و می سوزند (ترکیب شدن مواد غذایی با اکسیژن شبیه سوختن است و لی این عمل در بدن به تدریج انجام می گیرد، و ایجاد شعله نمی کند.) و در نتیجه مقداری انرژی آزاد می شود که رشته ماهیچه ای از آن استفاده می کند.